Nitinun's profileT * e * m * m * Y ( shoo...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
T * e * m * m * Y ( shoo-be-doo-be-doo-da-day )วิธีการรักคนอื่นนั้น คือการใช้มือสำรวจจิตใจคนนั้นจนกระทั่งพบรอยแตกแล้วค่อยๆเทความรักลงบนรอยแตกนั้น June 01 ครอบครัวบ้านดอก 50และแล้วก็ผ่านพ้นไปอีกปีสำหรับครอบครัวบ้านดอก
2 วัน กับ 1 คืน คือความทรงจำที่มีคุณค่ามากมาย
ไม่รู้ทำมัยกับคนที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน
ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เราถึงได้รักเค้ามากขนาดนั้น
"ลุ้น"ว่าเค้าจะหน้าตาเป็นยังงัย "ลุ้น"ว่าเค้าจะนิสัย
แบบไหน "ลุ้น"ว่ามาจากคณะอะไร "ลุ้น"ว่า
เค้ามีแฟนอะยัง 555+ (ล้อเล่นนะ)
การที่ทำอะไรเพื่อใครด้วยความทุ่มเทเต็มที่
ทำด้วยความเต็มใจแบบสุดๆ ทั้งๆที่ไม่รู้ว่า
เค้าคนนั้นเป็นยังงัย เค้าจะรับรู้หรือเปล่า
มันทำให้รู้สึกเหนื่อยนะ ท้อแท้ด้วยแต่ไม่รู้ทำมัย
เราถึงยังทำ ทำด้วยความเต็มใจ
และมีความสุขทุกครั้งที่ทำ
จนถึงวันสุดท้ายก่อนการรับน้อง
มีพี่บ้านแค่นี้เองหรอ เหมือนปีเราเลยนะ
จะรับมือกับน้องไหวป่าว มันจะออกมาดีมะ
อดรู้สึกกลัว รู้สึกตื่นเต้นไม่ได้
ในฐานนะที่เป็นปี 3 แล้วพี่ก็อดรู้สึกดีกับน้องๆปี 2
ที่ร่วมฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆมาด้วยกัน
อดรู้สึกปลื้มใจที่ได้เห็นน้องทุ่มเทให้กับบ้านขนาดนี้ ไม่ได้
พี่ก็ภาวนาให้ ทุกอย่างออกมาด้วยดี พี่ภาวนา
และแล้ววันนั้นก็มาถึงวันที่เราได้เห็นหน้าเฟรชชี่
น้องๆมากันด้วยหน้าตาสดใส น่าก ยิ้มแย้มดูมีความสุข
มันทำให้พี่พลอยมีความสุขตามไปด้วย
แม้แดดจะแรง จะร้อนแค่ไหน น้องก็ยังดูสดใสเหมือเดิม
สมาชิกใหม่ของบ้านเราวันแรกมีเกือบร่วม 100
รู้สึกดีใจที่น้องเลือกบ้านเราเยอะขนาดนั้น
มันทำให้บ้านหลังเล็กๆหลังหนึ่งมีความอบอุ่นมากขึ้นกว่าเดิม
น้องให้ความร่วมมือกันอย่างเต็มที่ ร่วมทำกิจกรรมทุกอย่าง
ไม่มีบ่นสักคำ
"โชคดีอีกแล้ว ได้น้องดีดีอีกแล้ว น่าปลื้มใจเนอะ"
พี่สนุก น้องสนุก พี่ยิ้ม น้องยิ้ม
เหตุการณ์หลายๆอย่างทำให้พี่ได้รู้ว่า
บ้านดอกไม่ใช่เป็นเพียงแค่บ้านรับน้องเท่านั้น
มันยังเป็นครอบครัวที่อบอุ่น ทุกคนรักใคร่กัน
ดูแลกัน ไม่จำเป็นที่ต้องรู้จักกันมาเนินนาน เพียงเวลา
ไม่กี่ชม. มันก็ทำให้รู้ว่าเราจะไม่ทอดทิ้งกัน
วันแรกจบไป เริ่มต้นวันที่สอง
แล้วเราก็ได้เห็นความร่วมมือร่วมใจกันอีกครั้ง
ได้เห็นว่าน้องๆมีใจให้กับบ้านของเราแค่ไหน
ถึงคนจะน้อยกว่าวันแรก แต่เชื่อว่าคนที่มาในวันนี้
ได้ก้าวเข้ามาเป็นครอบครัวบ้านดอกอย่างเต็มตัวแล้ว
"พิธีบายศรี"
ความในใจที่พี่เอ่ย ความในใจที่น้องตะโกนออกมา
เพียงไม่กี่คำ เราก็รู้ได้ถึงความรู้สึก น้ำตาที่ไหลออกมา
ไม่ใช่เพราะความเสียใจ แต่เป็นความปลื้มใจ เป็นความซึ้งใจ
เราได้เอาหัวใจมาแลกกันแล้ว และต่อจากนี้มันจะหลอมเป็นดวงเดียวกัน
การสันหลังพิธีบายศรียิ่งแสดงให้เห็นพลังของบ้านดอกมากยิ่งขึ้น
พี่เต้น น้องเต้นตาม "รู้สึกดีจัง"
งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา งานรับน้องก็เช่นกัน
แต่ครอบครัวเราจะยังคงอยู่อย่างนี้ตลอดไป
ความรู้สึกที่ได้รับ มันยากที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูด
มันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกมีความสุขที่ได้เห็นหน้า
รู้สึกดีที่ได้รู้จัก ได้พบเจอและได้ทำงานงานร่วมกัน
มันสุดๆ สุขสุดๆ ประทับใจสุดๆ ซึ้งสุดๆ
ปล. ขอบคุณน้องปี 1 ที่เลือกบ้านของเรานะ พี่ยินดีและดีใจ ที่ได้น้องมาเป็นสมาชิกของครอบครัวบ้านดอกของเรา ขอบคุณความรู้สึกที่มีให้กัน พี่ขอบคุณจิง พี่รักน้องเช่นกัน
ขอบคุณน้องปี 2 ที่ทำให้พี่ได้มีส่วนร่วมกับบ้านดอกอีกครั้ง พี่รู้สึกดีและมีความสุขมากที่ได้ทำงานร่วมกับน้อง น้องมีความทุ่มเทให้กับบ้าน น้องทำกันอย่างเต็มที่สุดความสามารถ พี่เห็นแล้วรู้สึกปลื้มใจจิงๆ น้องทำให้พี่เห็นว่าถึงแม้เราจะเป็นบ้านเล็กแต่เราก็เทียบเท่าได้กับบ้านใหญ่หลายๆบ้าน ขอบคุณน้องที่มาสานต่อสิ่งที่พี่ทำไว้น้องทำมันออกมาได้ดีจิงๆ พี่รักน้องมากกกกกกกก "น้องใจจิงๆ"
สุดท้ายขอขอบคุณครอบครัวบ้านดอกทุกคนที่มาช่วยกันทำให้บ้านเป็นบ้าน ทำให้น้องได้รู้ว่าเราเป็นครอบครัวเล็กๆที่อบอุ่น
ภูมิใจจังที่วันนั้นเลือกบ้านดอก ทำให้ได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้
ครอบครัวบ้าน ดอก
June 30 เมื่อวันที่ปัญหาเข้ามาพร้อมๆกัน ห่างหายไปนานเลยใช่มะ ก็ความขี้เกียจบวกกับกิจกรรมต่างๆเข้ามาพร้อมๆกัน เวลาพักแทบไม่มี ก็เลยเป็อย่างนี้ไง
หลังจากการรับน้องจบไปนึกว่าทุกอย่างจะดีขึ้น
เปิดเทอมมาก็มีกิจกรรมสารพัดเข้ามา
เห็นเพื่อนๆกลุ่มที่ทำแล้วน่าสงสาร
เราเองก็ช่วยอะไรไม่ได้มาเท่าไรแต่เราก็ช่วยเต็มที่เท่าที่จะทำได้
นึกว่าปัญหาทุกอย่างจะจบ
ก็ดันมีปัญหางี่เง่าต่างๆตามมา
ทำไมคนเราชอบขุดคุ้ยเรื่องเก่ามาทำให้เป็นปัญหาใหญ่
ไม่เข้าใจจิงๆ
ทำไมเมื่อเห็นความผิดพลาดแล้วถึงไม่มาช่วยกันแก้ปัญหา
ทำไมถึงไม่บอกกันดีๆ
ทำไมจะต้องมาด่าด้วยถ้อยคำรุนแรง หยาบคาย
เข้าใจถึงความรู้สึกคนอื่นบ้าง
อย่าเอาตัวเองเป็นใหญ่ได้ไหม
ไหนว่ารักกันไง
ไหนว่ายังไงก็เป็นน้องไง
ไหนว่าจะดูแลไง ไหนว่าจะคอยเป็นที่ปรึกษาไง
ถ้าทุกสิ่งที่ออกมาคือการแสดงความรักที่พี่มีต่อน้อง
ก็อย่าเลยดีกว่า
ความรู้สึกดีๆที่มีให้กันมันกำลังจะน้อยลงเรื่อยๆแล้วละ
ถึงน้องรหัส น้องรหัสบ้าน น้องโรงเรียน
พี่รู้สึกภูมิใจในตัวน้องๆมากมายอะ
ที่ทุ่มเทให้กับการทำงานมากมายขนาดนี้
พี่ขอขอบคุณ ที่ทำให้พี่รู้สึกดีขนาดนี้
แม้จะมาจากต่างที่ ต่างครอบครัว แต่มันก็รู้สึกผูกพัน
ขอบคุณน้องๆมาก
ขอให้น้องเป็นน้องที่ดีอย่างนี้ของพี่ต่อไปนะ
เรื่องสุดท้ายแล้ว......
ในที่สุดการรอคอยก็จบลงซะที
สิ่งที่ทุ่มเทมาทั้งหมด
ความรู้สึกทั้งหมดที่ได้ให้ไป
ความห่วยใยต่างๆ
ความคิดถึงที่มีให้ตลอด
ทุกสิ่ง ผลที่ออกมาคือศูนย์
ไม่เป็นไร จะถือว่ายังไงเราก็มีช่วงเวลาที่มีความสุข
เราจะจดจำไว้ละกัน
ต่อจากนี้ก็ใช้ชีวิตให้ดี
ดูแลกันให้ดี พยายามเรียนรู้กันให้มาก
และปรับตัวเข้ากันให้ได้นะ
ส่วนเรา
ไม่อยากให้ความเป็นเพื่อนจบลง
แต่ช่วงนี้เราขอเวลาทำใจ
ขอเวลาให้กับตัวเอง
ขอเวลาลืมความเจ็บปวดให้หมด
เมื่อเราพร้อมเมื่อไร
วันนั้นจะเป็นวันที่เราจะเดินเข้าไปหาเอง
มันอาจจะไม่นานเท่าไร
หรืออาจจะนานเป็น เดือน เป็นปี
แต่เราสัญญาว่าความเป็นเพื่อนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแน่นอน
ขอบคุณสำหรับทุกๆอย่าง ขอบคุณจิงๆ
มันทำให้เรารู้ว่าการรักใครสักคนมันเป็นยังไง
ไม่ใช่การครอบครองเป็นเจ้าของ
แต่คือการให้ที่บริสุทธิ์ใจ ไม่หวังสิ่งตอบแทน
แค่เห็นเขาสุข เราก็สุขใจ
ขอบคุณ มันจบแล้ว
ไม่ได้อัพตั้งนานวันนี้เลยอัพเยอะไปหน่อย(จิงๆมันก็ไม่เยอะมากเท่าไรหรอก) แค่อยากได้ที่ระบายแค่นั้น สบายใจขึ้นจิงๆ
ปล. ขอไว้อาลัยให้กับปัญหาทุกอย่าง ขอให้ทุกอย่างจบลงด้วยดี เที่ยวและเที่ยวและเที่ยว ฉาก 1 โห หายไปนานมากเลยช่ายปะ ดองสเปรซซะเน่าเลย ก็กะว่ากลับจากไปเที่ยวก็จะมาอัพ แต่มันก็ไม่มีเวลาเลยอะเอาเหอยังไงก็มาอัพแระ
Pattaya ทะเลฮาเฮ
วันที่ 27--> เป็นการขึ้นรถทัวด้วยตัวเองครั้งแรก ทำทุออย่างด้วยตัวเอง เริ่มตั้งแต่ซื้อตั๋ว เดินไปหารถเองทุกอย่างด้วยตัวเองไปกะกานดา โจ้ ตั้ว 4 คน 4 สหายอิอิ รู้สึกดีคุยกันไปตลอดทางเลยไม่หลับกันเลย ตอนแระก็สนุกดีอะนะ แต่พอถึงที่ท่ารถที่พัทยาแล้วอะ จะเดินทางไปบ้านพักต่อเนี้ยนะเซ็งสุดๆ เพราะคนขับรถรู้จักแต่ถนนที่เราจะไปแต่ไม่รู้ว่าบ้านพักอยู่ตรงไหน เค้าเลยปล่อยเราไว้กลางทาง แล้วให้เราเดินหาเอาเอง ในอุณหภูมิของอากาศที่โครตร้อนเลย เดินกันเหงื่อตก แต่สุดท้ายที่พักก็ไม่ได้ไกลจากที่เค้าปล่อยไว้เท่าไร แต่ที่นานเพราะต้อนเดินถามคนแถวนั้นไปเรื่อยๆ แล้วส่วนใหญ่ก็ไม่รู้จักอะ อยากจะร้องไห้ แต่ก็ถึงบ้านพักโดยสวัสดิภาพ อยากจะบอกว่าบ้านพักอะหรูมากมาย ทุกอย่างพร้อมเหมือนบ้านคนอยู่เลย มีทั้งครัว โต๊ะกินข้าวโต๊ะใหญ่ ห้อนนอน 5 ห้อง เราเลือกห้องใหญ่เลยอยู่ชั้น 3 นอนกัน 4 คน ห้องใหญ่ดีมากมีที่นั่งเล่นกว้างมากอยากจะบอกว่าประทับใจห้องนอนมากที่สุดแล้ว พออรมาก็ไปซื้ออาหารแห้งมาทำอาหารตอนเย็น หลังจากนั้นไม่นาน พวกโจ้ก็ตามมาอีก 3 คน พวกเจ๊กะเหลิม ด้วย ตอนเย็นก็ลงเล่นน้ำเลย น้ำเค็มโครตแบบว่าปากเปื่อยเลยแต่ก็สนุกดีอะ ส่วนอาหารม้อเย็นก็มีของง่ายๆแต่อร่อยเพราะคนน้อยด้วยละมั๊งเลยไม่ค่อยชุลมุนหลังจากนั้นก็ดีดกีต้า ร้องเพลงเฮฮา สบายๆ ที่สำคัญคือเล่นไพ่กันตลอดเลยอะ เหอๆอบายมุขล้วนๆ
วันที่ 28 --> อุตสาตั้งนาฬิกาไว้ซะดิบดี แต่สุดท้ายก็ปิดแล้วนอนต่อเหอๆ แต่ก็ตื่นประมาณตี 5 ก็เห็นแม่อรบอกว่าจะมีคนมาขาย ปลาปูกุ้งหอย เลยลงมาดูกันกะว่าจะซื้อลงมากลับม่ายมีอะรเลยสักอย่างเซ็งมา จะนอนต่อก็นอนไม่หลับแล้ว เลยตัดสินใจกันว่าเปลี่ยนเสื้อลงเล่นน้ำเลย ตอนนั้นก็ประมาณ 6โมงครึ่งได้ เป็นการเล่นน้ำที่สนุกที่สุดใน 3 วันนี้เลยละ มีเสียงหัวเราะ ความเฮฮา มีเพื่อเล่นอยู่ด้วยกัน เล่นจนโจ้บอกว่าโดนแมงกะพรุนรีบวิ่งขึ้นน้ำกันจ้าระหวั่นเลย ความเซ็งเริ่มเข้าครอบงำตั้งแต่อาหานเช้ามื้อแรกและก็เป็นไปจนครึ่งวัน เพราะช่วงเวลานั้นน่าเบื่อมาก มีแต่การรอ รอ และรอไม่รู้จะรออะไร จะทำอะไรก็ไม่ยอมทำ(อย่าโกรธเรานะที่เรามาระบายอย่างนี้ ตอนนั้นเรารู้สึกอย่างนั้นจิงๆ) จนถึงเวลาที่คนมาครบหมดแล้วจึงออกไปซื้อของมาทำกับข้าวเย็น มันไม่ได้ทำอะไรเลย ช่วงบ่ายเลยชวนโจ้กะกานดาไปเดินเล่นกัน แล้วก็ไปนั่งกินส้มตำที่ชายหาด กลางเสียงคลื่น น้ำทะเล และไอแดด แต่มันเป็นมื้อที่รู้สึกดีมากๆ กินไปคุยไป ส่วนตั้วก็ชิ่งหลับไปเลยซะงั้นอะ แล้วพอมาถึงบ้านก็มาช่วยเค้าทำกับข้าวเย็น มีเมนูมากมาย ดูหรูหรา แต่จิงๆแล้วเราก็ไม่ค่อยได้ช่วยเค้าหรอก เพราะเราทำอาหารไม่ค่อยเป็นอยู่แล้ว เหอๆ วันนี้เป็นแบบบุฟเฟ่ตักกันเอาเอง หลังจากกินเสร็จมันก็ไปเดินเล่นกัน ส่วนเรา กานดาต้องรอโจ้กะตั้วล้างจากก่อน เลยไปทีหลังสุด ส่วนคนอื่นอะหรอ หึหึ เป็นเพราะมันเริ่มรู้สึกเบื่อตั้งแต่อาหารมื้อแรกอะป่าวก็ไม่รู้วันนี้เลยมีเรื่องไม่ค่อยดีเกิดขึ้นแต่ก็อย่ารู้เลยเพราะมันผ่านไปแล้ว ก็ช่างมันเหอให้มันจบอยู่ที่ตรงนั้น ให้มันอยู่ที่พัทยา แต่เราก็จะเก็บไว้เป็นบทเรียน วันนี้มีอาหารมื้ออร่อยอีกมื้อ คือมื้อดึกลงมากินมาม่ากะโจ้ตอนแรกไม่มีใครกินด้วยเลยกะจะกิน 2 คน แต่สุดท้านไอ้ตั้วก็กินด้วยฟาดเรียบ เหอๆ แล้วก็ไปนั่งเล่นไพ่ กันจนดึกอะ งานนี้ถ้าไม่มีไพ่ก็คงกร่อยๆ จิงมะไอ้ตั้ว นกสองหัว
วันที่ 29--> วันนี้ก็ตื่นเช้า ประมาณ 6 โมงกว่าอาบน้ำอาบท่าแล้วก็ไปเดินเล่นกันกะโจ้ กะกานดา กะตั้ว ไปถ่ายรูป ถ่ายเยอะมาก แล้วก็สนุกด้วยละฮาดี แล้วก็กลับมากินข้าว แล้วก็เก็บกระเป๋าเตรียมกลับบ้าน ประมาณเที่ยงก็ออกมาไปขึ้นรถทัวรู้สึกว่าไกลมากๆอะ พอถึงก็ต้องไปนั่งรอก่อนประมาณ 45 นาทีได้ เพราะที่นั่งไม่พอไปไม่หมด แต่พอขึ้นรถ ไม่กินก็หลับกันไปเลย ถึงกรุงเทพก็เย็นแล้วเลยนั่งแท็กซี่กลับกันถึงบ้านก็สลบเลย เหนื่อยมาก
สรุปการเที่ยวพัทยา 3 วัน 2 คืนก็จบลงด้วยประการละชะนี้เอง
โจ้ วันหลังเราไปพักคอนโดแกดีกว่า ใกล้ที่เล่นด้วย
กานดากะตั้ว ขอบใจมากที่คอยปลอบเราไม่มีแกเราคงจะอึดอัดมากเพราะเราจะไม่ได้ระบายออกมา
ออมกะอร เราก็หวังว่าแกคงจะสนุกนะ ขอโทษที่ไม่ค่อยได้ทำกิจกรรมด้วยยังไงเราก็ต้องดูแลตั้ว โจ้ กานดาอะ
เจ๊ พ่อครัวของเรา ขอบใจนะ อาหารอร่อยมาก
โจ้ กาจ เชษ ขอบใจสำหรับเพลงเพราะที่ทำให้เราได้แหกปากกัน เหอๆ
March 16 summer1Happy BirthDay
TO
P'Jom
ย้อนหลังนานไปหน่อยอะ เพิ่งมีเวลามาเม้นสเปรซอะ
ยังไงเต็มก็ขอให้พี่มีความสุขมากๆ คิดอะไรก็ขอให้สมดังปรารถนา
ประสบความสำเร็จในทุกๆด้าน เป็นพี่ที่น่ารักของเต็มอย่างนี้ตลอดไป
เต็มรู้สึกว่าโชคดีมากที่มีพี่รหัสเป็นพี่จอมนะ
ตอนนี้พี่ก็ไม่ได้อยู่เมืองไทยแล้วคงจะไม่ได้เจอกันอีกนานเลย
คิดถึงอะ คิดถึงมากด้วย หนังก็ยังไม่ได้ไปดูเลย
ยังไงก็ดูแลตัวเองด้วย ระวังเรื่องสุขภาพด้วนนะอย่าทำงานหนักนะ
เที่ยวเผื่อด้วยนะ เอารูปมาให้ดูด้วย
คิดถึงนะ รักมากๆอับรีบกลับมานะ
ตอนนี้เหงามากมายอะ ไม่ค่อยได้เจอเพื่อนๆเลย ไปไหนก็ต้องไปคนเดียว หรือไม่ก็ไปกะไอ้ต่อเหมือนชีวิตผ่านไปวันๆแต่ไม่สนุกเลย แต่อีกไม่นานแล้ว จะได้ไปเที่ยวพัทยากะเพื่อนๆแล้ว อยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆจังเลย คิดถึงเพื่อนๆมากอะ แล้วเมษาก็จะได้ไปดำน้ำที่ตราดด้วย เย้เย้ อยากให้ถึงวันนั้นไวๆอะอยากไปเที่ยวมากมาย
วันศุกร์ไปเที่ยวสวนรถไฟ กะโจ้ อร กานดา ตั้ว ขี่จักรยานมันมากอะ อากาศเย็นสบายมากขี่จักรยานรับลมรู้สึกดีมา กะว่าถ้าว่างจะไปอีก แต่ขี้เกียจนั่งรถเข้าไปอะ มันลึกเหมือนกัน
อ่านหนังสือจบไปหลายเล่มแล้ว กะว่าจะให้จบให้หมดจะได้ไปซื้อหนังสือใหม่ที่งานสัปดาห์หนังสือที่จะมาถึงเร็วๆนี้ด้วย อยากรู้จะมีหนังสือใหม่ๆน่าอ่านเยอะขนาดไหน
ปล. - คิดถึงเพื่อนๆมากมายอะแล้วเจอกันที่พัทยานะ
- ออมสินถ้าอยากอ่านเพชรพระอุมาก็ยืมเราได้นะยังไม่ต้องซื้อหรอ แต่จิงๆถ้าไปซื้อในงานสัปดาห์หนังสือก็จะถูกกว่านะ
-คิดถึงเพื่อนๆที่มหาลัยด้วยอะคิดว่า summer คงเจอกันนะ March 07 เล่นไอซ์ครั้งแรก....เล่นไอซ์หนุกหนาน
วันนี้นัดกะตั้วไปเล่นไอซ์มา เหอๆ ครั้งแรกในชีวิต ตอนแรกตั้วมันบอกว่าเล่นเป็นมันเคยเล่นมาก่อน แต่พอเอาเข้าจิงๆมันก็เหมือนกันอะนะ แบบว่าเกาะขอบไปเรื่อย แบบเกร็จแขนสุดๆ เดินยังไม่ครบรอบเลย ก็กลับมานั่งข้างนอก ทั้งปวดข้อเท้าทั้งปวดแขนเลย รองเท้าหนักโครตอะ แต่บังเอิญว่าเราก็อยากเล่นให้เป็นอะ เสียตังค์เข้ามาทั้งที ก็เลยบอกน้องที่เค้าเล่นอยู่กะเพื่อนเขาว่าให้ช่วยสอนหน่อย น้องเค้าน่ารักกันมากเลยอะ มาสอนยกแกงค์เลย สอนไปเรื่อยๆอะ ลงไปวัดพื้น(ก้นจ้ำเบ้า) 2 รอบ อายมากมาย แต่สนุกโครต เหงื่อออกอย่างเยอะอะ แต่ตอนนี้เล่นเป็นแล้ว แบบว่าพอไปได้ช้าๆ ยังไม่คล่องอะ ว่างๆจะไปเลยอีก สนุกอะ ชอบๆๆๆๆๆๆ แต่ไม่คิดว่ามันจะลื่นได้ขนาดนี้ ตอนนี้รู้สึกเจ็บก้นกบขึ้นมาตะหงิดกะหงิดแล้วอะ จิงๆมีคนเล่นเก่งกว่าน้องๆกลุ่มนี้อีก แบบจะเรียกให้เค้ามาสอน เค้าก็ไม่สนใจเลยอะ ใจร้ายโครตอะ แต่ก็ช่างเหอๆ ดีแล้วเพราะพวกน้องๆน่ารักมากคุยสนุกด้วย
ปล - ขอบคุณน้องโบ น้องตอง น้องตุ๊กตา น้องติ๊ดตี่ มากนะจ้า ที่ทำให้พี่เล่นไอซ์เป็นอะนะ
- ตั้วแกเป็นอาจารย์สอนที่ดีมากเลย ไม่คืบหน้าเลย แถมทำเราล้มด้วย ขอบจายนะ
- ตกลงจะนัดไปเที่ยวกันวันไหนกันแน่อะ อร ปลา กานดา ออม ตั้ว โจ้ นุช เมย์ อุ้ม
- ออมสินเมื่อไรจะได้ตีเทนนิสอะ อยากตีแล้วน้า
-ปาล์มด้วยอะ สอนหน่อยจิ เราอยากตีให้เป็นบ้างอะ
ยังไงก็ปิดเทอมแล้ว ขอให้ทุกคนมีความสุขกับวันปิดเทอมละกันน้า แล้วเจอกันให้ปีหน้านะ March 04 จบแล้วโว้ย...1ปี จบแล้ว .... จบสิ้นแล้ว
และแล้วช่วงเวลาการสอบที่แสนจะโหดร้านก็ผ่านไปแล้ว แต่เราไม่รู้สึกว่ามันโล่งเลยอะ มันยังอึดอัดอยู่เลย คงเป็นเพราะวิชาสรีวิทยาแน่ ไอ้บ้า! ไอ้ข้อสอบห่วย! ออกมาได้ไงวะ เรียนวิทย์กีฬานะม่ายช่ายหมอ ออกซะยากเลย มีแต่ ข้อใดผิด ข้อใดถูก ข้อใดถูกยกเว้นข้อใด จะบ้าป่าววะ ออกมาด้วยอาการเซ็ง ตอนอยู่ในห้องสอบก็นั่งกุมขมับ ไม่ไหวแล้ว.......
วิชาสรีออกกำลังกายอีก ให้อ่านมามากมาย แต่ออกอะไรวะเนี้ย lab ยังยากกว่าอีก ส่วนวิชาอื่นไม่ต้องพูดถึง เขียนกระจาย เขียนจนมือหงิกเลย สรุปแล้ว เกรดเทอมนี้คงไม่ถึง 3 อีกเช่นเคย เบื่ออะ ทามมัยมันอยากอย่างนี้
แต่ยังไงก็สอบเสร็จแล้วมันก็ยังรู้สึกดี
กว่าตอนที่อ่านหนังสือ
อ่านไปก็ไม่รู้เรี่องทามมัย
ต้องเกิดมาโง่ด้วยเนี้ย
สาธุ ! ชาติหน้าขอให้ความฉลาดจงเป็นของข้าพเจ้าเถิด
คงไม่ได้ใส่อีกแล้วซินะ
รองเท้าเปเปอร์มินต์
กระโปงพีช(ซุ่ม)สีกรม
เมื่อจบปีหนึ่งแล้วก็คงไม่มีสิทธิ์ที่จะได้ใส่แล้ว
รู้สึกแปลกๆจัง
เอาวะตั้งแต่นี้ต่อไปจะทำให้ชีวิตมีความสุขที่สุด จะเล่นเกมส์ จะนอน จะไร้สาระให้ทุกวันเลย คอยดู !!!
|
|||
|
|
+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
